Superalce

Wel eens als duo passagier op een heuse Superalce meegereden?
Nee? Dan bezoek het museum maar eens en rijd als duo een rondje mee.
Mijn Superalce stamt uit 1951. De manuele magneetontsteking werd in 1952 vervangen door een Marelli MCR 4 E automatische magneetontsteking. Mijn magneetontsteking was manueel en ik heb deze – vanwege veelvuldig uitvallen – vervangen door een magneetontsteking van de Falcone

De Superalce in geproduceerd van 1946 tot 1957 en heeft een prominente plaats ingenomen in het Italiaanse leger. De Superalce werd ook geleverd aan de politie in een olijfgroene kleur. Het verschil met de militaire uitvoering zat hem in de tankpanelen, de uitlaat, het stuur en de velgen. Deze waren in chroom uitgevoerd, terwijl de in donkerlegergroen gespoten Superalce, voorbehouden was aan het leger. In totaal zijn er 5266 Superalces van de band gerold.

De Superalce is een doorontwikkeling van de beroemde Alce , de latere benaming was Alce V. De Alce stamt af van de GT 17. Ze volgde de GT 17 op in 1939. De Superalce behield in grote lijnen het frame van de Alce maar met een 27 mm carburateur nam het vermogen tot 18,5 PK toe. De topsnelheid bedroeg 110 km per uur. Het blok erfde de open klepveren van de V blokken.

Mijn Superalce staat nog in de eerste lak en is in 1978 uit de Italiaanse Domeinen te voorschijn gekomen. Ik kocht de motor in 2000 op de beurs in Novegro. Het blok heeft zeer weinig gelopen, gezien de staat waarin de zuiger, lagers en tandwielen zich bevinden.